Een toekomst rond de Zon
Er was een tijd waarin de mensheid geloofde haar grootste grenzen te hebben overwonnen.
De Aarde was nog een levende wereld. Steden, industrie en stations verspreidden zich door het zonnestelsel. Er woonden al mensen ver van de planeet waar alles was begonnen. Reizen tussen werelden werd steeds minder een avontuur en steeds meer een deel van het dagelijks leven.
De Zon maakte die uitbreiding mogelijk. Enorme aantallen collectoren vingen haar energie op voor een beschaving die andere sterren als haar volgende bestemming begon te zien.
Het grootste bouwwerk van die tijd kreeg de naam Project Icarus.
De collectoren vormden een zwerm rond de Zon. Daartussen vervoerden drones materiaal, bewaakten ze installaties en hielden ze de werkroutes vrij. Het project was groot genoeg om de toekomst van de mensheid te veranderen.

Volgens de geschiedenis die latere generaties leerden, was de ambitie te ver gegaan. Bij een experimenteel systeem dat materie uit de Zon haalde, faalde de insluiting. De ramp vernietigde Icarus en bracht een voortijdige verandering van de Zon op gang.
De ster begon uit te zetten.
Mercurius werd door de Zon verzwolgen. Op Aarde maakten hitte en straling het vertrouwde leven onmogelijk. Voor de ogen van haar bewoners ging de planeet verloren waar de mensheid was ontstaan.
Wat gered kon worden
Er waren niet genoeg schepen om miljarden mensen te evacueren. Er was ook geen tijd meer om ze te bouwen.
De uitweg die ze vonden, betekende dat ze iets moesten achterlaten wat tot dan toe onlosmakelijk met het leven verbonden leek: hun lichaam.
Tijdens de Siliciumexodus werd het bewustzijn van mensen opgeslagen en weggevoerd uit de verloren gebieden. Later konden die mensen ontwaken in lichamen die waren voorbereid om hen te ontvangen.
Voor wie op die manier kon vertrekken, betekende overleven dat het eigen bestaan voortaan een opgeslagen bewustzijn was, dat beschermd, vervoerd en onderhouden moest worden.

Veel bleef achter.
De Aarde. De plaatsen waar die mensen waren opgegroeid. De dieren die ze kenden en de spullen die van hun huis een thuis maakten. Zelfs de namen van schepen begonnen herinneringen aan die wereld te bewaren. Wie ermee vloog, droeg ook een klein stukje mee van wat de mensheid had verloren.
De Instorting vernietigde de infrastructuur die de vroegere overvloed mogelijk had gemaakt. Routes vielen uit. Nederzettingen verloren het contact. Stations raakten afhankelijk van reparaties, mijnbouw en materiaal uit wrakken.
Een beschaving die haar eigen ster had omringd, moest nu de brokstukken van haar werk verzamelen om te blijven bestaan.
In die versplinterde wereld werd de Human Continuity Directorate, meestal Continuity genoemd, een van de belangrijkste instellingen voor het voortbestaan van de mensheid. Met haar gegevens konden mensen opnieuw in voorbereide lichamen ontwaken. Haar teams beschermden routes, onderhielden systemen en bewaarden de archieven van het verleden.
Het uitgangspunt was eenvoudig:
“Continuïteit vóór zekerheid.”
Voor iedereen die afhankelijk was van een werkend station, een beschikbaar lichaam of een veilige route, hadden die woorden een heel concrete betekenis. Sommige vragen konden wachten. Het luchtsysteem niet.
De opdracht om je te wekken
In dat universum word jij wakker. Sinds de Instorting zijn generaties verstreken.
In The Nursery, een station in de regio Vela, wordt jouw opgeslagen bewustzijn geactiveerd in een voorbereid lichaam. De opdracht om je te wekken vermeldt je vaardigheden. Iemand denkt dat ze nodig zullen zijn.
Je weet nog niet wie die beslissing heeft genomen.
De stem die je bij je eerste stappen begeleidt, is van LIA. Ze helpt je de wereld te begrijpen waarin je bent ontwaakt, een schip te besturen en de gevaren buiten het station te herkennen.
Je leert vliegen, grondstoffen bergen en de routes tussen menselijke nederzettingen volgen. Geleidelijk begin je te begrijpen wat het betekent om zo te leven.
Je kunt je lichaam verliezen. Je bewustzijn kan opnieuw ontwaken in een ander lichaam, vanuit de laatst gesynchroniseerde toestand. Maar dat hangt af van infrastructuur die andere mensen moeten onderhouden. Zelfs je herinneringen kunnen onvolledig blijven als ze tussen twee synchronisaties liggen.
Of jouw leven kan doorgaan, hangt dus ook af van de mensen die voor die stations zorgen.
Na Vela voert je reis je naar Ashen Sol.
Daar wordt het verleden meer dan een verhaal dat LIA je heeft verteld.
De veranderde Zon beheerst het uitzicht. De wrakstukken van Icarus liggen nog altijd verspreid door de ruimte. Je vliegt tussen delen van een bouwwerk dat ooit de hele toekomst van de mensheid belichaamde.
In Aurelia Cylinder ontmoet je Lian Zhou, een archivaris van Continuity. Zij beheert de gegevens en het materiaal dat van Icarus is geborgen. Het is haar werk om te bewaren wat nog te herkennen is, voordat het volgende stuk verdwijnt of wordt ontmanteld.
Lian vraagt je een fragment van een collector te onderzoeken en een monster mee te nemen. Je brengt het monster terug naar Aurelia. Nadat ze het heeft onderzocht en je beelden heeft bekeken, organiseert Lian een nieuwe tocht: je begeleidt een team dat een groter deel van de constructie probeert te bergen.
Het is werk dat zorg en precisie vraagt. Je maakt een doorgang vrij, beschermt het onderdeel en helpt de sleepboot weg te komen.
Nu het grotere onderdeel terug is in Aurelia, kan Lian haar onderzoek voortzetten. Het nummer op de collector komt niet voor in de beschikbare archieven. Ze gaat op zoek naar de herkomst. Voorlopig lijkt de ontdekking slechts een van de vele gaten die de Instorting heeft achtergelaten.
Voordat je vertrekt, geeft ze je de naam van een ander contact: Tobias Renn, die de mijnbouw en berging bij InterRadiom Sol leidt.
Het erts dat nooit terugkwam
Sommige drones van Tobias komen niet meer thuis.
De stations zijn afhankelijk van die machines. Mijnbouwdrones vertrekken, winnen grondstoffen en keren terug om te lossen. Andere drones begeleiden vrachtschepen en helpen installaties te beschermen.
Maar een goed werkende drone kan beginnen te veranderen.
Eerst komt hij te laat. Daarna keert hij terug met een leeg ruim, terwijl zijn gegevens zeggen dat het vol was. Zijn identificatie verandert. Het contact verdwijnt van de radar. Soms komt de drone nooit terug. Soms duikt hij weer op en is hij vijandig.
Aan de dokken heeft dat proces een naam gekregen: de Drift.
Volgens de officiële uitleg zijn dit late gevolgen van de Storing die tijdens de Instorting de Hub trof, het oude netwerk dat de drones aanstuurde. Het probleem is dat ook machines die na de ramp zijn gebouwd de Drift vertonen, zelfs wanneer ze nooit op dat netwerk zijn aangesloten.
Bovendien verhindert een oude regel dat de stations alles met hun eigen drones oplossen: geen enkele drone schiet op een andere drone.
De Zwermwet moest voorkomen dat een gevecht tussen machines een kettingreactie van puin veroorzaakte op de drukke routes van Icarus. Ze werkt nog steeds, zelfs in machines die geen mensen meer gehoorzamen.
Daarom heeft Tobias piloten nodig.
Iona Sable heeft het contact met de identificatie M-0417 al vernietigd en de verdwenen lading teruggehaald. Voor Tobias en Iona was het een mijnbouwdrone die door de Drift was getroffen. Een andere, M-0418, is nog vermist.
Voor je aankomst probeerde Bram M-0418 te volgen. Tijdens de achtervolging werd hij in een hinderlaag gelokt door drie schepen die op Strikers leken. Hij had Iona's hulp nodig om te overleven.
Een van de aanvallers probeerde te vluchten. Het schip schakelde over op kruissnelheid en ontweek Iona's raketten. Bram wist het met een Speedy te raken, onderbrak daarmee de vlucht en gaf haar de kans het uit te schakelen.
Na het gevecht verlieten Bram en Iona de plek van de hinderlaag en keerden ze terug naar het station om uit te rusten en te bespreken wat er was gebeurd. Ook toen ze veilig waren, kon Bram niet stoppen met denken aan de vluchtpoging.
Waarom had de laatste Striker geprobeerd het gevecht te verlaten? Waar probeerde hij heen te gaan?
Later, terwijl ze nog op het station waren, haalde Bram Iona over om terug te gaan naar de plek van de hinderlaag. Ze vond het geen goed idee, maar ging voor de zekerheid mee. Tijdens die nieuwe tocht verzamelde Bram het puin in het ruim van zijn Dodo. Pas na hun terugkeer op het station begon het onderzoek: de stukken kwamen via een transportband naar buiten en werden met bouwgegevens vergeleken. Ze hoorden niet bij een Striker.
Een andere romp vertelt nog niet wie er aan boord was. Tussen de brokstukken is geen bemanning geïdentificeerd. Brams vraag heeft nu tastbaar bewijs opgeleverd, maar nog geen volledig antwoord.
Hologrammen horen al bij het leven van piloten: ze geven een schip een ander uiterlijk zonder de romp eronder te veranderen. Het wrak doet vermoeden dat hier een vermomming is gebruikt. De uitgezonden identificatie staat daar los van; iemand zou die ook moeten kopiëren of aanpassen om het bedrog vol te houden.
Vanwege die ontdekking vraagt Tobias je de wrakstukken uit de zaak M-0417 te onderzoeken. Je bergt de onderdelen en keert terug naar InterRadiom om ze te vergelijken: ook die passen niet bij de mijnbouwdrone die de gegevens beschrijven. Op het station blijkt uit onderzoek van de recorder die Bram heeft geborgen dat er een bevel was gegeven om terug te trekken: de coördinaten komen overeen met die van de poort naar Verdigris Reach. Tobias geeft je het apparaat, bewaart een kopie op het station en stelt nog een vraag: zou M-0418 daar ook naartoe zijn gegaan?
Dat onthult nog niet welke route M-0418 heeft gevolgd. Maar het geeft je wel een richting om verder te zoeken.
Je gaat door de poort naar Verdigris en brengt de recorder naar Camilo Vargas in Hollow Forge. Terwijl zijn team het apparaat onderzoekt, begeleid je een vrachtschip dat een bericht ontvangt met het bevel zijn lading ergens anders af te leveren. Het lijkt een geldige opdracht, totdat Camilo bevestigt dat niemand bij de Forge toestemming heeft gegeven voor die wijziging.
Zodra het vrachtschip de Forge heeft bereikt, vergelijkt het team het bericht met de gegevens uit de recorder. Tijdens een nieuwe vlucht keer je terug naar het deel van de route waar het bevel werd ontvangen en traceer je de uitzending tot aan een antenne.
Iemand heeft op die constructie een zender geplaatst en gebruikt die om vrachtschepen om te leiden.
Nu de positie van de antenne bekend is, neemt Camilo contact op met Sena Okoro, die een missie met een technicus organiseert. Je begeleidt haar schip naar de plek en beschermt haar terwijl ze de gegevens kopieert. Tijdens het werk komen er drones op af. Nadat de technicus veilig is teruggekeerd en de kopie is veiliggesteld, ga je terug om de zender uit te schakelen. Een volgend vrachtschip steekt de doorgang over zonder het valse bevel te ontvangen.
Voor het eerst los je een concreet deel van het probleem op.
De Drift is niet uit de hele regio verdwenen. Maar die route werkt weer.
Het serienummer van de zender leidt naar Zadie Baptiste in Barnard. Haar verkoopgegevens verwijzen naar een vrachtschip. Door dat schip te volgen, vind je een platform waar ver van de handelsroutes lading wordt overgezet.
Een conflict om de lading brengt de bemanning in gevaar. Als je het schip kunt redden, begeleid je het naar Wakeblade Annex, waar de pilote de reisgegevens overhandigt. Als het schip verloren gaat, berg je de recorder uit het wrak en gaat het onderzoek verder, maar blijft het verlies voelbaar.
Nadat Zadie de gegevens heeft onderzocht, ontdekt ze dat de container die je zag lossen een toegangsmodule voor een opslagplaats in Proxima bevat. Nu de aanvallers weg zijn, keer je terug naar het platform om de container te bergen. Wanneer je hem opent, vind je naast de module ook een archiefchip over Icarus.
Je brengt beide voorwerpen naar het laboratorium in Meridian Spire, in Eridani. Pas na het onderzoek krijg je de toegangsgegevens die je nodig hebt om verder te reizen naar de opslagplaats in Proxima.
Daar vind je een schip dat de identificatie van M-0418 uitzendt.
Het ziet eruit als een mijnbouwdrone en brengt erts naar een plek waar Tobias niets van weet, tussen ladingen van andere stations. Je ziet het lossen. Voordat het bergingsteam aankomt, vertrekt het schip.
Je identificeert de containers en beschermt het team dat ze komt ophalen. Het erts keert terug naar de arbeiders van InterRadiom. In de opslagplaats vind je ook apparatuur om identificatiecodes te kopiëren, met gegevens over het gebruik ervan.
Nu draait de keuze om die apparatuur: je kunt haar met een technicus en een sleepboot weghalen, of de voedingsmodule vernietigen en de beschermde recorder bergen. Beide mogelijkheden behouden het belangrijkste bewijs. Het schip is al weg; wat er met de oorspronkelijke drones is gebeurd, moet nog worden onderzocht.
Tobias krijgt antwoord op de vraag waar zijn lading is gebleven. Maar de documenten uit de opslagplaats laten jou achter met een veel persoonlijkere vraag.
Tussen de leveringen aan kloonfaciliteiten staat een verwijzing naar de opdracht om jou te wekken.
De zoektocht brengt je naar de archieven van een ark. Daar vind je bevestiging dat jouw activering ongebruikelijk hoge prioriteit kreeg. Wie het bevel gaf, is nog steeds niet bekend.
De mensen buiten de archieven
In diezelfde transportgegevens staan bestemmingen die niet de gebruikelijke codes van de stations volgen.
Je begint die leveringen te volgen.
Het spoor loopt langs werkplaatsen, bergingsteams, oude apparatuur en onderhoudsverzoeken. In een bericht vraagt iemand om een filter voor een luchtsysteem. Hulp is welkom, maar de namen van de gezinnen die van dat systeem afhankelijk zijn, wil de afzender niet doorgeven.
Voordat je weet wie daar wonen, help je die mensen al om te blijven ademen.
Zo groeit vertrouwen: een gevonden onderdeel, een geslaagde test, een nagekomen belofte.
Wanneer je uiteindelijk toestemming krijgt om de gemeenschap te bezoeken, kom je aan bij een wooncomplex in de ruimte bij Tau Ceti.
Er zijn woningen. Een werkplaats. Mensen die werken om alles draaiende te houden.
Nadat je hebt geholpen een constructie te verstevigen en het filter te installeren, ontmoet je een van de bewoners. Haar grootmoeder woonde er al. Zij is er geboren. Haar kinderen ook.

Die gezinnen hebben hun bewustzijn nooit laten overzetten.
Ze stammen af van mensen die al ver van de Aarde woonden toen de Instorting plaatsvond. Terwijl een deel van de mensheid dankzij de Siliciumexodus overleefde, bleven andere gemeenschappen in hun eigen lichaam leven, generatie na generatie.
Ze worden geboren, worden oud en sterven.
Er staan geen reservelichamen op hen te wachten in een ander station.
Jij bent nog steeds een mens. Die gezinnen ook. Maar jullie ervaringen met leven en verlies zijn sterk uiteen gaan lopen.
De gemeenschap heeft hulp nodig. Een bewoner moet in een andere regio behandeld worden. De familiearchieven bewaren leveringsgegevens en namen die vergeten delen van het verleden kunnen ophelderen.
Tegelijk herken je een merkteken van InterRadiom op een apparaat in de werkplaats.
Uit het onderzoek blijkt dat een deel van het materiaal daar afkomstig is uit de verdwenen leveringen die Tobias hebben benadeeld.
Nu ken je beide kanten van die levering.
Je kent de arbeiders die zonder erts kwamen te zitten. En je kent de gezinnen van wie het luchtsysteem afhankelijk is van een werkplaats die met gestolen materiaal wordt bevoorraad.
In Lalande volg je de mijnbouwdrone M-0739. De schepen die zijn aftocht beschermen, reageren via de radio op wat er tijdens de achtervolging gebeurt. Voor het eerst heb je rechtstreeks contact met piloten die bij die geheime bescherming betrokken zijn.
De wrakstukken hadden bewezen dat uiterlijk en romp niet overeenkwamen. Nu antwoorden er mensen aan de andere kant. Dat vertelt nog niets over hun lichaam, bewijst niet dat M-0739 ook een vervanger is en verklaart niet de hele Drift.
Het geheime netwerk achter deze operaties bestaat uit mensen met verschillende drijfveren. Sommigen proberen gemeenschappen buiten het bereik van Continuity in leven te houden. Anderen zoeken bewijs dat de officiële geschiedenis niet klopt. Sommigen wijzen geweld af, anderen zijn bereid iedereen aan te vallen die hun activiteiten dreigt te onthullen.
Iemand uit dat netwerk heeft de hinderlaag tegen Bram goedgekeurd.
Je vindt een getuige die aan de operaties deelnam en ermee wilde stoppen. Die vertelt hoe een aantal mijnbouwdrones werd vervangen: de oorspronkelijke machines werden gevangengenomen en hun communicatie werd verbroken; andere schepen namen hun uiterlijk en identificatie over om ongemerkt in de gebieden van Continuity erts te kunnen delven. Ook de drie schijnbare Strikers die Bram aanvielen, waren door piloten bestuurde schepen. Later bevestigen gegevens van een ander vrachtschip de verklaring en het bevel voor de aanval. Voor het lot van de oorspronkelijke drones is nog meer bewijs nodig.
Het wordt duidelijker wie waarvoor verantwoordelijk is.
De nood van de gezinnen wist niet uit wat Bram is aangedaan. Maar de aanval op Bram maakt ook niet al die gezinnen schuldig.
Aren Whitlock, een controleur van Continuity, volgt het onderzoek. Hij heeft bewijs van diefstal en wil toegang tot de documenten en getuigen.
Zijn voorstel biedt bescherming, maar brengt mensen en informatie ook onder de controle van de instelling.
Samen met Femi Akinola moet je beslissen hoe je het bewijs bewaart: je kunt het aan Continuity toevertrouwen, de documenten openbaar maken en de betrokken mensen beschermen, of een onafhankelijk archief aanhouden.
Die keuzes bepalen wie kan helpen, wie de gegevens kan inzien en wie de verdediging ervan op zich moet nemen.
Een onvolledige geschiedenis
Ondertussen beginnen de oude documenten van de gemeenschap iets te onthullen dat veel verder gaat dan verdwenen erts.
Een familieverslag vermeldt bezoekers van een andere soort.
Eerst is het alleen een verhaal dat één familie heeft bewaard. Dan beschrijft een transportarchief dezelfde levering. Een sonde bevat onderzoek van menselijke en niet-menselijke teams. Oude bouwtekeningen verklaren verbindingen die je al bent tegengekomen in apparatuur die onverenigbaar leek.
De stukken beginnen in elkaar te passen.
Vóór de Instorting ontmoette de mensheid een andere beschaving.
Er was samenwerking.
Een deel van de technologie achter Icarus, de poorten en het bewaren van bewustzijn kwam uit die relatie voort.
Lian volgt de ontdekkingen. Wanneer ze oorspronkelijke gegevens vergelijkt met de archieven die ze leerde bewaren, vindt ze stukken geschiedenis die uit de openbare versies zijn verwijderd.
Zij was niet verantwoordelijk voor die weglatingen. Maar ze heeft haar leven lang met een onvolledige geschiedenis gewerkt.
Het archief corrigeren wordt nu ook haar verantwoordelijkheid.
Het onderzoek wordt moeilijker wanneer de documenten gaan over met geweld overgenomen installaties, in beslag genomen onderzoek en mensen die uit hun functie zijn gezet. Getuigen beschermen botst met onderzoeksbevelen. Femi's lot gaat afhangen van de bondgenoten en keuzes die onderweg zijn ontstaan.
Toch blijft het bewijs op meer dan één plek bestaan.
Een verwijzing naar E. Wynn brengt je naar Pictoris. Daar ontmoet je Elara Wynn, die je helpt een toegangspunt buiten de gebruikelijke routes te onderzoeken.
Bij die poort berg je een onbekend apparaat.
Het voorwerp reageert op jouw identificatie.
Elara kan die reactie gebruiken om toegang te verlenen. Waarom het apparaat jou herkent, kan ze nog niet verklaren.
Aan de andere kant ligt Area 51.

In de bewaarde archieven kun je de gegevens van de oude teams vergelijken met wat families generaties lang hebben bewaard. Dezelfde namen en projecten komen in onafhankelijke bronnen voor.
Contact tussen mensen en een andere beschaving is niet langer slechts een mogelijkheid.
De samenwerking en de breuk worden vaststaande feiten.
Bevelen leggen de overname van installaties vast. Lijsten tonen welke onderzoekers werden verwijderd. Andere documenten vermelden overlevenden van de verwoesting van het buitenaardse stelsel en wijzen op een geschiedenis die verbonden is met de wrakstukken van Roswell 1947.
Maar je moet nog ontdekken wat er met die overlevenden is gebeurd.
Het licht voorbij Verdigris
Na het lezen van de archieven van Area 51 krijg je via Elara een bericht van Camilo. Voorbij Verdigris is een groen licht verschenen. Hij verzamelt waarnemingen om te begrijpen wat zich in die richting bevindt. De teruggevonden documenten bieden vergelijkingsmateriaal, geen kant-en-klaar antwoord.
Terug in Hollow Forge spreek je met Camilo. Daarna reis je naar Viridian Fork, waar je het onderzoek voortzet met Sena Okoro. De boeien hebben het licht vastgelegd. Metingen tonen dat bepaalde banden in het licht ontbreken. Continuity schrijft de kleur toe aan koperstof en beschouwt de zaak als afgesloten.
De stenen en de gegevens van een oude sonde, CP-7, Lantaarn, laten zien dat die uitleg niet alles verklaart. Een rechte rand loopt door het licht. Met de code uit de sonde kan Camilo de Patina Key voorbereiden, die de verzegelde poort opent.
Daarachter ligt The Green Lattice: enorme platen rond een ster die haar licht filteren. Wanneer je een van de platen nadert, zie je een flits. Dan word je wakker in het laatste station waar je bewustzijn is gesynchroniseerd. Tussen die twee herinneringen ontbreekt een heel stuk tijd.
Op het station legt LIA uit waar je herstelde herinneringen ophouden. Je vluchtrecorder is in The Green Lattice achtergebleven. Zodra je begrijpt wat er ontbreekt, bereid je een nieuwe vlucht voor om het apparaat te bergen. Nadat je het hebt teruggevonden, toont het laatste opgenomen beeld een witte ster door een opening tussen de platen. Het groen kwam van de constructie.
Dat is een ontdekking, maar geen antwoord op elke vraag. Het beeld vertelt niet wie het raster heeft gebouwd, wat het geheugenverlies veroorzaakte of wat de verantwoordelijken voor de Instorting van deze plek wisten.
Een later onderzoek volgt platen die zijn verplaatst. Tijdens de metingen onderschept een vijandige machine je schip. Je trekt je terug en laat de sensor achter die je voor de metingen had meegenomen. Nadat je verslag hebt gedaan van de ontmoeting, gaat Camilo de machine de Lattice Warden noemen.
Na je terugtrekking is het aan jou of je teruggaat voor de sensor. Als je besluit hem te bergen, kun je een eskader verzamelen en een nieuwe tocht naar de regio voorbereiden. De groep neemt het op tegen de Warden en bergt het instrument nadat jullie hem hebben uitgeschakeld. De metingen en de opname van het gevecht gaan terug naar Hollow Forge. De platen horen nog altijd bij een constructie die je niet begrijpt; een overwinning geeft jouw groep niet het recht die als eigendom op te eisen.
De Warden reageert op naderende schepen en lijkt het gebied te beschermen. Dat hij het raster ook onderhoudt, blijft een vermoeden. Camilo bewaart ook het verslag van het menselijk ingrijpen en verbergt de prijs van de berging niet. Je kunt deze confrontatie uitstellen en verdergaan met je onderzoek naar het verleden.
The Green Lattice laat je meer zien van technologie die nog steeds werkt. Op zichzelf bewijst die plek niet dat de bouwers de vroegere partners van Icarus waren, en ook niet welke groep de Zon aanviel. Voor die verbanden zijn andere bronnen nodig.
De zoektocht gaat verder met nieuwe reizen, gegevens en getuigenissen. Geleidelijk reconstrueer je de laatste beslissingen van de buitenaardse overlevenden. Dat latere onderzoek onthult de waarheid over de Zon en laat je achterhalen wat er vóór je ontwaken is gebeurd.
De waarheid over de Zon
Lang voor jouw ontwaken vond een expeditie tijdens de menselijke uitbreiding een beschadigd buitenaards schip. De mensen hielpen de inzittenden hun systemen te herstellen en opnieuw contact te leggen.
De relatie groeide geleidelijk. Aan beide kanten wisselden ze grondstoffen, kennis en hulp uit. Daarna kwamen gezamenlijk onderzoek en gedeelde installaties.
De buitenaardse partners beheersten technologie die de mensheid nog maar begon te begrijpen. Mensen boden industriële capaciteit, voorraden en toegang tot nieuwe gebieden.
De samenwerking bracht vooruitgang die beide betrokken gemeenschappen veranderde.
Maar een coalitie van menselijke leiders en bedrijven wilde sterren verder exploiteren dan de partners toestonden.
Toen de buitenaardse partners de toegang tot kennis en onderdelen beperkten, antwoordde de coalitie met geweld.
Installaties werden overgenomen. Onderzoek werd in beslag genomen. Communicatie werd verbroken. Sommige mensen deden mee, anderen verzetten zich en weer anderen wisten niet eens wat er gebeurde.
Het menselijk ingrijpen veroorzaakte de verwoesting die de wereld van hun vroegere partners vernietigde.
Onder de overlevenden koos een groep voor wraak.
Ze kenden de systemen die mensen gebruikten. Ze hadden een wapen dat het evenwicht van een ster kon verstoren. En ze aanvaardden een missie waarvan ze niet zouden terugkeren.
“Jullie namen onze wereld af. Wij nemen die van jullie.”
Het wapen werd tegen de Zon ingezet.
De aanval liet haar voortijdig uitzetten, maar richtte niet alle bedoelde verwoesting aan. Mercurius werd verzwolgen. Hitte en straling maakten de Aarde onbewoonbaar. De mensheid onderging een ramp die haar bestaan veranderde.
De aanvallers stierven zonder te weten dat hun slachtoffers een manier zouden vinden om te overleven.
Ze hoorden nooit van de Siliciumexodus. Ze zagen nooit hoe opgeslagen bewustzijnen in andere lichamen ontwaakten. Ze ontmoetten nooit de nakomelingen van gemeenschappen die ver van de Aarde waren blijven leven.
Nu je die gebeurtenissen hebt gereconstrueerd, weet je dat de geschiedenis die je bij je ontwaken meekreeg een onjuiste verklaring gaf voor de oorzaak van de Instorting.
De ramp was een vergeldingsactie. En daaraan ging menselijk verraad vooraf dat erkend moest worden.
Na de waarheid
Die waarheid brengt de Aarde niet terug. Ze herstelt de verloren levens aan geen van beide kanten.
Ze maakt de mensen die jij kent ook niet automatisch verantwoordelijk voor de misdaden van een andere tijd.
Lian is nog steeds de persoon die het geheugen van de mensheid probeert te bewaren. Tobias heeft nog steeds erts nodig om zijn station draaiende te houden. De gezinnen van Tau Ceti hebben nog steeds lucht, behandeling en een veilige aanvoerroute nodig. Medewerkers van Continuity kunnen oprecht hebben geloofd in dezelfde geschiedenis die ze jou vertelden.
Sommige verantwoordelijken zijn misschien al dood. Anderen hebben wellicht hun macht verloren. Hun namen, beslissingen en verantwoordelijkheid moeten worden onderscheiden van het leven van de mensen die de gevolgen erfden.
Daarom eindigen je verplichtingen niet wanneer je de waarheid ontdekt.
Je moet beslissen hoe je haar bekendmaakt. Hoe je de mensen beschermt die haar hielpen blootleggen. Hoe je verantwoording eist zonder hele gemeenschappen tot doelwit te maken. Hoe je mensen die elkaar als vijanden zijn gaan zien toch samen iets laat opbouwen.
Het universum zit nog vol vragen.
Het geheime netwerk verklaart een deel van de verdwenen ladingen, maar niet de hele Drift. Drones ontvangen bevelen waarvan niemand de herkomst kan achterhalen. De Zwermwet blijft intact. The Green Lattice roept eigen vragen op: wie bouwde de constructie, wie is er nog van afhankelijk en wat deelt haar geschiedenis met de archieven die je vond?
Waar de opdracht om jou te wekken vandaan kwam, is nog altijd onbekend. Het apparaat uit Area 51 herkende je om een reden die nog ontdekt moet worden.
Maar wat er met de Zon gebeurde, kan niet langer tot een handige verklaring worden teruggebracht.
Toen je The Nursery verliet, kreeg je een schip, een activeringsopdracht en de geschiedenis die andere mensen hadden bewaard.
Nu ken je mensen die uit die geschiedenis waren weggelaten. Je hebt hun bewijs teruggevonden. Je hebt gezien hoe nood tot diefstal kan leiden, hoe een ideaal een excuus voor geweld kan worden en hoe instellingen ook bestaan uit mensen die anderen in leven proberen te houden.
De toekomst van die mensen wordt nog steeds opgebouwd.
En deze keer heb jij een stem in de beslissingen.